Projekt iYouth

logoo
Witam wszystkich!
Chciałabym jeszcze raz podziękować wszystkim za udział w projekcie iYouth. Przez 18 miesięcy pracowaliśmy razem z partnerami z pięciu krajów. Poznaliśmy wielu wspaniałych ludzi, nabyliśmy nowych kompetencji i stworzyliśmy razem stronę internetową http://www.iyouth-project.eu/pl. Znajdziecie tu informacje o projekcie i o wszystkich partnerach oraz bardzo przydatne materiały szkoleniowe. Zachęcam też do obejrzenia filmów o młodzieży migranckiej ze wszystkich krajów partnerskich.
Dziękuję wszystkim członkom OTK za aktywny udział i za wszelką pomoc.
Z wielką przyjemnością wymienię wszystkich, którzy pracowali ze mną i pomagali mi

w spotkaniu z partnerami w Warszawie:

Adam Terlecki
Andrzej Pisowicz
Maciej Janik
Ofelia Tovmasyan
Lilit Tovmasyan
Liliana Saribekyan
Alwina Saribekyan
Tigran Saribekyan
Beata Karapetyan
Rafał Nersesyan
Vahe Poghosyan
Pertshuhi Kuyumjyan
Ella Mkrtchyan

w workshopach:
Ella Mkrtchyan

w krajowym sympozjum
Ella Mkrtchyan
Arman Karapetyan
David Saakjan
Lusine Khachatryan

w nagrywaniu filmów
Smbat Hovhannisyan
Gurgen Tovmasyan
Lilit Tovmasyan
Liliana Saribekyan
Rafał Nersesyan
Vahe Mkrtchyan
Lusine Simonyan
Lusine Khachatryan
Beata Karapetyan

w seminarium w Brukseli
Lusine Khachatryan

w tłumaczeniach materiałów
Suren Karapetyan

Dziękuje Adamowi Terleckiemu za pomoc z dokumentacją projektową.
Dziękuję Karenowi i Gohar Khachatryan za prowadzenie strony OTK oraz szkółki ormiańskiej a także za wielkie wsparcie.

Dziękuje Joannie Urbaniak z IOM w Warszawie za wszelką pomoc i świetne kierowanie.

Dziękuję Mirosławie Keryk oraz Iwonie Trochimczyk-Sawczuk z Fundacji „Nasz Wybór” za współpracę.

Հերոսապատում. Պարույր Սևակը՝ Զորավար Անդրանիկի մասին

«Իմ սերունդը Անդրանիկի մասին շատ քիչ բան գիտե, չասելու համար՝ համարյա բան չգիտի։ Սրա համար կարելի էր ամոթից գետինը մտնել, որովհետև Անդրանիկի մասին բան չիմանալը հավասար է իր ժողովրդի նորագույն պատմությանը անգետ լինելուն։ Բայց ամոթից գետին պիտի մտնենք ոչ թե մենք, որ մի ամբողջ սերունդ ենք, այլ նրանք, որոնց վզին է ընկնում մեր այս անգիտության պատրելի, բայց անքավելի մեղքը…

Եվ թվում է, թե հասել է ժամանակը, որպեսզի այսօր մեկ լվանանք մեր ամոթանքը, այս է հատկապես մեր սերնդի մարդկանց աոաջին ճիչը:

Մեր քույրերն ու եղբայրները (այս բառերի համազգային առումով) Սևանի կորցրած ջրից ավելի արյուն են կորցրել, մարտիրոսության ու նահատակության սրախիճ ճամփաներով ոտաբոբիկ են անցել ոչ նրա համար, որ նրանց սուրբ արյունը փոխարկվի ինքնապահովագրության պղտոր ջրի և քաջաբար զոհված նրանց կյանքը կոխկրտվի մտավախության ցեխի մեջ:

Այլևս բավակա՜ն է։

էլ հերի՜ք է:

Ժամանակն է, վերջապես, դադարեցնելու այն գիտակցված հավկուրությունը, որ հավասար է ոչ միայն ազգային դավաճանության, այլև վատթարագույն անբարոյականության, որովհետև երբ հերոսության ուրացումը յուրատեսակ դավաճանություն է, ապա մեծ մեռելների հիշատակի պղծումը զազրելի անբարոյականություն է…

Ես անհարմար եմ զգում, ուղղակի ամաչում եմ մեծարանքի որևէ խոսք ասել Անդրանիկի հիշատակին: Այս մեծ ու սուրբ քաջի հանդեպ բոլորովին անպարտ ու անմեղ՝ ես չգիտեմ ինչու այս րոպեիս ինձ անձամբ պարտավոր ու մեղավոր եմ զգում այնքան, որ մեծարանքի ամեն խոսք ինձ թվում է սեփական հանցագործությունից հետո ուրիշի բերանով «մեղա» ասելու պես բան։

Բայց պիտի որ ասվի այդ «մեղան» և ասվի ոչ թե խոսքով, այլ գործով, ոչ թե ասած լինելով ձեռքերը լվանալու պիղատոսությամբ, այլ գործնականորեն ու հետևողականորեն մեր նորագույն պատմության բոլոր աղավաղումները շտկելով, բոլոր սևացումները սրբագրելով, որ հավասար է մեր կերած հացից ավազը ջոկելուն…

Ով՝ ով, բայց Անդրանիկը իրավունք չունի հանգչելու (և չի էլ կարողանա հանգչել) ոչ իր հայրենի հողում։

Այս «իրավունքը» պիտի խլվի Անդրանիկից։ Միակ իրավունքը։ Իսկ Անդրանիկի մնացած անչակերտավոր իրավունքները վերականգնեցնելու հապաղումն այլևս անհանդուրժելի է, եթե չենք կամենում, որ Պատմությունը Դատավարություն լինելուց բացի՝ դառնա նաև Դատախազ՝ մեզնից ավագ և մեզ հետևող սերունդների հանդեպ…»

ՊԱՐՈՒՅՐ ՍԵՎԱԿ

30 հունիս, 1963, Երևան

http://aysor.am/am/news/2013/02/25/andranik-ozanyan/

Այսօր Զորավար Անդրանիկի ծննդյան օրն է

Անդրանիկ Օզանյան կամ Զորավար Անդրանիկը ծնվել է 1965թ.-ի փետրվարի 25-ին Արևմտյան Հայաստանի Շապին Գարահիսար քաղաքում։ 1892 թ-ին անդամագրվել է Հայ Յեղափոխական Դաշնակցություն կուսակցությանը, որից հեռացել է 1917 թ-ին: Տեղի Մուշեղյան վարժարանն ավարտելուց 1 տարի անց բանտարկվում է հայ բնակչությանը ահաբեկող ժանդարմին ծեծի ենթարկելու համար։

Բանտից հաջող փախուստ իրականացնելով՝ Անդրանիկը տեղափոխվում է Կոստանդնուպոլիս, բայց շուտով վերադառնում է Արևմտյան Հայաստան, իսկ հետո էլ ուղևորվում է Ղրիմ ու Կովկաս՝ հայկական մարտական ջոկատներին զենք հասցնելու համար։ Արևմտյան Հայաստանում Անդրանիկը մտնում է հայտնի ֆիդայի Սերոբ Վարդանյանի (Աղբյուր Սերոբ) պարտիզանական ջոկատը և դառնում թուրքական ջարդարարների ու կանոնավոր բանակային զորամասերի դեմ պայքար մղող մի քանի պարտիզանական խմբերի ճանաչված ղեկավարը։ Գլխավորել է Սերոբին սպանող Բշարե Խալիլի սպանությունը, 1901 թ. Առաքելոց վանքի կռիվները։

Առաջին Աշխարհամարտը սկսվելուն պես Անդրանիկը շտապում է Կովկաս։ 1914 թ. օգոստոսի 12-ին Թիֆլիսում նա հանդիպում է Կովկասյան ռազմական շրջանի զորքերի գերագույն հրամանատար Միշլաևսկուն ու հայտնում է Թուրքիայի դեմ պատերազմին մասնակցելու պատրաստակամության մասին։ Անդրանիկին հանձնարարվում է ձևավորել և գլխավորել առաջին հայկական կամավորական գունդը։ Այդ գնդին գլուխ կանգնած՝ Անդրանիկը անհավասար մարտեր է մղում թուրքական զորքերի դեմ ու հեղինակություն է նվաճում ռուսական ռազմական հրամանատարության շրջանում:

1915-1916 թթ. Կովկասյան ճակատի մարտերում ցուցաբերած անձնական արիության և հայկական գնդի հաջողությունների համար Սասունցի Անդրանիկը պարգևատրվեց Գեորգիևյան 4-րդ աստիճանի մեդալով, Գեորգիևյան 4-րդ և 3-րդ աստիճանի խաչերով, Սբ. Ստանիսլավի 2-րդ աստիճանի սրի և Սբ. Վլադիմիրի 4-րդ աստիճանի շքանշաններով։ Գունդը Անդրանիկի գլխավորությամբ քաջաբար մասնակցեց Մուղանջուղի (Դիլման) տակ մղված մարտին՝ 1915 թ. ապրիլի 15-18-ին, որում Կովկասը փրկվեց թշնամու ներխուժումից։

1918 թ. հունվարի 30-ին թուրքական զորքերը, Մեհմեդ Վեհիբ փաշայի հրամանատարությամբ, Էրզրումի, Վանի և Մերձծովյան ուղղություններով անցան մեծամասշտաբ գործողությունների. հունվարի 30-ին նրանք գրավեցին Երզնկան, փետրվարի 11-ին՝ Տրապիզոնը, ապրիլի 14-ին առանց կռվի մտան Բաթում և սկսեցին շարժվել դեպի Սուխում։ Ապրիլի 25-ին ընկավ Կարսը, մայիսի 15-ին՝ Ալեքսանդրապոլը։

Անդրանիկը մահացել է 1927 թ. օգոստոսի 30/31-ին, Չիքո (Սակրամենտոյի մոտ) քաղաքի Ռիչարդսոն Սփրինգս հանքային ջրերի առողջարանային համալիրում՝ սրտի կաթվածից (ԱՄՆ) և սեպտեմբերին թաղվեց Ֆրեզնոյի «Արարատ» գերեզմանատանը։ 1928 թ. հունվարին նրա աճյունը փոխադրվեց Փարիզ և վերաթաղվեց Պեր-Լաշեզ գերեզմանոցում, իսկ տարիներ անց (2000) այն տեղափոխվեց Հայրենիք՝ Երևանի Եռաբլուր պանթեոն։ Անդրանիկի անունով են կոչվում հրապարակներ, փողոցներ, դպրոցներ, նրա պատվին տեղադրված են արձաններ և հուշատախտակներ աշխարհի մի շարք երկրներում (Հայաստան, Բուլղարիա, Ֆրանսիա, Ռումինիա)։ Նրան են նվիրված մեծ թվով ժողովրդական ստեղծագործություններ, գրքեր և հոդվածներ տարբեր լեզուներով։

http://aysor.am/am/news/2013/02/25/andranik-ozanyan1/

Հայազգի պրոդյուսերի անիմացիոն ֆիլմն արժանացել է «Օսկար»-ի

Հայազգի պրոդյուսեր Քեթրին Սարաֆյանի «Խիզախ սիրտը» լիամետրաժ մուլտֆիլմն արժանացել է Ամերիկյան կինոակադեմիայի հեղինակավոր մրցանակին՝ «Օսկար»-ի։
Մուլտֆիլմի ռեժիսորներն են Մարկ Էնդրյուսը և Բրենդա Չափմանը։

Հիշեցնենք, որ ավելի վաղ մուլտֆիլմն արժանացել էր նաև «Ոսկե գլոբուս» մրցանակին՝ «Լավագույն անիմացիոն ֆիլմ» անվանակարգում։

Ֆիլմը Սերիդա անունով մի աղջկա մասին է, ով դեմ է գնում Շոտլանդիայի ազգային ավանդույթներին և, անտեսելով դժվարությունները, փորձում է հարթել սեփական ուղին
http://tert.am/am/news/2013/02/25/brave/

«Ջուղա» ֆիլմը դիտում են անգամ ադրբեջանցիները

Չորս ամիս առաջ YouTube –ում տեղադրված «Ջուղա» ֆիլմը մեկ շաբաթ հետո ունեցել է 4000-ից ավելի դիտում: Այս մասին այսօր լրագրողների հետ հանդիպման ժամանակ ասաց պատմաբան, հուշարձանագետ Սամվել Կարապետյանը:
«2006 թ-ին նկարահանված 20 րոպե տևողությամբ «Ջուղա» ֆիլմը YouTube –ում տեղադրվել է հայերեն և անգլերեն, մի քանի օր հետո ունեցել ենք 380 դիտում հայերենով և համարյա նույնքան՝ անգլերենով: Ֆիլմը դիտել են անգամ Աֆրիկայից, իսկ ամենակարևորը՝ այն դիտում են ադրբեջանցիները»,-նշեց ճարտարապետը:

Ֆիլմը հայկական հուշարձանների ցեղասպանության մասին է, որն անվանում են ոչ միայն մշակութային, այլ նաև քաղաքական: 2007 թ-ին ֆիլմը ցուցադրվել է Ազգային ժողովում, որին ներկա է եղել Ստրասբուրգից ժամանած 16 հոգանոց մի պատվիրակություն: «Պատվիրակության անդամները ֆիլմը դիտելուց հետո ադրբեջանցիներին համարեցին բարբարոսներ »,-ասաց Սամվել Կարապետյանը: Խոսելով հուշարձանների պահպանման մասին՝ ճարտարապետը նշեց, որ այդ առումով մենք պետք է օրինակ վերցնենք մեր հարևան Իրանից, որտեղ նպատակաուղղված աշխատանք է տարվում հուշարձանների պահպանության ուղղությամբ: Նշենք, որ 2007 թ-ին «Ջուղա» ֆիլմը ստացել է նախագահի հատուկ մրցանակ: Մոտ ժամանակներս ծրագրված է նկարահանել «Հովվի եկեղեցին» և «Արաբկիրի վերջին հացը» ֆիլմերը:

PanARMENIAN.Net